Domaszewski Wacław (1842–1918), doktor praw, dyrektor Banku Krajowego w Galicji. Pochodził z rodziny ziemiańskiej, osiadłej na Podlasiu. Dziadek Wacława był podpułkownikiem 1. p. liniowego Księstwa Warszawskiego (pod generałem Małachowskim), ojciec Antoni brał udział w powstaniu listopadowym, a po skonfiskowaniu majątku przez Rosję osiadł w Galicji na dzierżawie we wsi Wadowice w powiecie mieleckim. Ożeniony był z Teresą z Pietruskich. Wacław urodził się 28 IX. W r. 1846 w czasie rzezi chłopskiej wskutek przeziębienia w ucieczce zmarli oboje rodzice, a wychowaniem Wacława zajął się wuj Konstanty Pietruski w Rudzie koło Kochawiny. Gimnazjum ukończył D. we Lwowie, tu także odbył studia uniwersyteckie na wydziale prawnym i był jednym z założycieli Czytelni Akademickiej. W powstaniu styczniowym brał czynny udział, organizując najpierw zbiórkę pieniężną, a następnie w oddziale gen. Różyckiego, rozbitym później przez Moskali i rozbrojonym przez Austriaków. Po ośmiomiesięcznym więzieniu w Radziechowie i Żurawnie zwolniony z więzienia, ukończył studia, złożył doktorat praw i otrzymał zajęcie bankowe w Wiedniu w »Credit-Anstalt«, a następnie w dziale hipotecznym w »Länderbank«. W r. 1882 ożenił się z Bronisławą Estreicherówną, córką bibliografa Karola. W r. 1887 powołany na dyrektora Banku Krajowego Galicji, objął kierownictwo działu hipotecznego, a w tym samym czasie został także prezesem Zarządu Zakładu Ubezpieczeń od Wypadków we Lwowie, wówczas świeżo powołanego do życia. W obydwu tych instytucjach, a przede wszystkim w Banku Krajowym, założonym w r. 1883, D. kładł podwaliny szczególnie pod organizację kredytu hipotecznego dla włościan, którego Towarzystwo Kredytowe Ziemskie we Lwowie nie udzielało. Pod jego kierownictwem dział hipoteczny Banku rozwinął się bardzo pomyślnie, dzięki oszczędnej administracji można było przy pożyczkach włościańskich w r. 1906 obniżyć dodatek na administrację z ¾ % rocznie na ¼ % przy umiarkowanej stopie procentowej 4½% i 4% od pożyczek hipotecznych. Na stanowisku dyrektora Banku Kraj. pozostał D. do r. 1911. Na emeryturze pełnił funkcję kuratora fundacji Pietruskich, utworzonej przez wuja. Umarł 18 X 1918, pochowany we Lwowie. Pozostawił czworo dzieci (dwie córki i dwóch synów). Prawy patriota, znakomity znawca bankowości i spraw krajowych, niezmiernie uprzejmy, skromny i uczynny, cieszył się powszechną sympatią.

Informacje osobiste od rodziny. »Pamiętnik za 25 lat istnienia Banku Krajowego«, Lw. 1909.

Stanisław Głąbiński